مشکلات بهداشتی و درمانی در دیلم:

پانزدهمین دوره قانونگذارى پس از یك فترت طولانى (2 سال و چهار ماه و دو روز) در تاریخ 25 تیرماه 1326 خورشیدى مطابق با 28 شعبان 1366 افتتاح و در تاریخ 6 مرداد ماه 1328 (2 شوال 1368) به پایان رسید.

در جلسه‌ی 164 این دوره‌ی مجلس، شکرالله صفوی، نماینده‌ی بوشهر، شرح دردناکی ارائه می‌دهد از کمبودهای بهداشتی و درمانی در شهرهای جنوب ایران از جمله در بندردیلم.

تاریخ این سخنرانی حدوداً  63 سال قبل است.

صفوى:

«... متاسفانه آقاى وزیر بهدارى و معاون وزارت بهدارى اینجا تشریف ندارند كه یك توضیحاتى راجع به بهدارى شهرستان‌ها و این قسمت‌ها به ما بدهند و آقاى مخبر كمیسیون هم در خبرهاى كمیسیون یك توضیحاتى داده‌اند. بنده مخالفتم از این نظر است كه شهرستان‌ها متاسفانه، بكلى از داشتن طبیب و وسایل بهداشتى محرومند و البته مالیات‌هائى كه مردم می‌دهند براى تمام كشور است ولى متاسفانه یك قسمت، یعنى شهرستان‌ها استفاده نمی‌كنند. ملاحظه بفرمائید یك قسمت مهم، بیمارستان‌ها و داروخانه‌ها و غیره در مركز است و آقایان كه از شهرستان‌ها اطلاع دارند می‌دانند كه یك دهم استفاده‌ای‌ كه باید شهرستان‌ها بكنند نمیكنند و همه مصارف بهدارى در تهران است و مردم شهرستان‌ها متاسفانه محرومند. بنده اطلاعاتى كه دارم در هشتاد فرسخ نود فرسخ فاصله، مردم یك طبیب نمی‌بینند و یك طبیب ندارند. ([عمادالدین] سزاوار[نماینده ساوه و زرند]: اغلب جاها همین طور است). بلى همینطور است. بنده هم راجع به تمام شهرستان‌ها عرض می‌كنم طبیب نیست، دندان‌ساز نیست، ماما و قابله وجود ندارد، و اصلاً ماما را مردم ندیده‌اند و اگر متاسفانه یك زایمان و یك آكوشمان غیر طبیعى پیش بیاید، متاسفانه باید عرض كنم صدى هشتاد، صدى نود از مرضى[=زائوها] می‌میرند.

 (نمایندگان: صحیح است)

 و اطبا و دندان‌سازها و ماماها هیچوقت حاضر نمی‌شوند به نقاط جنوب بروند. بنده از حوزه‌ی انتخابیه خودم عرض می‌كنم، یك طبیب دیپلمه[!]  با اطلاع در آنجا هست ولى تنها یك طبیب براى تمام بنادر كافى نیست.

 (نمایندگان:صحیح است)

 در بنادر جنوب، ریگ، دیلم، در تنگستان و دشتستان یك طبیب وجود ندارد و اگر یك مریض پیدا بشود مجبورند به سى فرسخ، چهل فرسخ آن طرف[تر] مریض را ببرند و ممكن است آنها در بین راه تلف بشوند و اگر بخواهند بیایند طبیب را ببرند باز هم ممكن است مریض تلف بشود. بنابراین اگر طبیب براى معالجه‌ی فورى پیدا نشود اسباب زحمت مردم است. این است كه بنده عرض می‌كنم متاسفانه بنادر جنوب از همه جا بدتر است و آقاى وزیر بهدارى و معاون وزارت بهدارى هم تشریف ندارند كه در این‌باره توضیحاتى بدهند و بنده مخصوصاً نظر آقاى دكتر ملكى را متوجه می‌سازم و به ایشان تذكر می‌دهم كه به ماماها و دندان‌سازها و اطباء مخصوصاً تاكید كنند كه در قسمت‌هاى جنوب و در بنادر جنوب دو سال خدمت خودشان را انجام بدهند و به آن نقاط توجهى بفرمایند زیرا مردم جنوب هم جزو مردم ایران هستند و مالیات می‌دهند لااقل نسبت به مردم آن دیار هم توجهى بفرمائید كه امیدوار باشند و بتوانند زندگانى كنند...»

(مشروح مذاكرات مجلس ملى/ دوره‏15 / جلسه: 164/  ص : 165 )